Barbara Urbańska-Miszczyk /// SZKŁO /// Wernisaż wystawy
Opis wydarzenia
Ośrodek Działań Artystycznych zaprasza na wernisaż wystawy szkła Barbary Urbańskiej-Miszczyk Wernisaż: 19 czerwca 2026, godz. 17:00. ODA, ul. Sieradzka 8, Piotrków Trybunalski. II część ODA, ul. Dąbrowskiego 5 W dniu wernisażu obie galerie będą czynne do godziny 20.00 Wystawa czynna do 6 września 2026. ---------- Barbara Urbańska-Miszczyk (1936-2012) przez wiele lat umiejętnie potrafiła dzielić swój talent realizując się zarówno jako projektantka form użytkowych, jak i artystka rzeźbiarka form szklanych. Ta indywidualna ścieżka autorskiej ekspresji była dla niej najważniejsza. Była twórczynią poszukującą i eksperymentującą. Podobnie jak inni polscy twórcy tego czasu przeszła typową drogę od form dekoracyjno-użytkowych do obiektów rzeźbiarskich, do kompozycji wieloelementowych, a nawet co już było na naszym gruncie ewenementem swoistych instalacji przestrzennych. Nie interesowała ją jedynie plastyczna forma obiektu, ale i techniki jej wykonania. Plastyczność masy szklanej doskonale potrafiła wykorzystać w obiektach kształtowanych z wolnej ręki, bez użycia formy. Osiągała oryginalne rezultaty w działaniach hutniczych na bazie własnych form i przedform. Wszystkie jednak działania warsztatowe – zarówno wybór metody hutniczej, działanie kolorem czy też dodatkowe elementy nanoszone już na formy na zimno (np. nacięcia, zmatowienia) służyły do nadania ekspresji zaprojektowanej formie. Jak można przypuszczać, Artystka traktowała swoje szkła niekiedy jako rodzaj opowieści czy też emanacji własnych refleksji i fascynacji. Ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu – rozpoczęła je w 1956 roku na Wydziale Rzeźby, a zakończyła w 1962 roku broniąc dyplom w Katedrze Szkła. Jej promotorem i mentorem był prof. Stanisław Dawski. Barbara Urbańska-Miszczyk pierwsze samodzielne kroki stawiała w ramach praktyk studenckich w dolnośląskich hutach szkła: „Violettcie” w Stroniu Śląskim i hucie „Sudety” w Szczytnej. Zestaw naczyń użytkowych przygotowany przez młodą projektantkę jako praca dyplomowa powstał już w hucie „Hortensja” w Piotrkowie Trybunalskim w 1962 roku. Z tym zakładem związała się zawodowo jako projektantka szkła zaraz po studiach i pracowała w nim do momentu przejścia na emeryturę w 1985 roku. Była autorką kilkuset wzorów przemysłowych – dziś szczególnym uznaniem kolekcjonerów cieszą się jej szkła użytkowe wykonane w technice „Koral”, która nadaje pojedynczym wyrobom niepowtarzalny unikatowy charakter. W dekadzie lat 60. XX wieku poświęcała swój czas przede wszystkim pracy zawodowej w hucie i działaniom na niwie projektanckiej. Zaś kolejna dekada to rozkwit jej indywidualnego talentu i konsekwentne poświecenie się szkłu artystycznemu, unikatowemu. Ten okres lat 70. XX w. były dla Barbary Urbańskiej-Miszczyk pasmem sukcesów i czasem dobrej passy, której dowodami są nie tylko liczne prezentacje indywidualne, ale wyróżnienia i nagrody. W 1973 roku na Międzynarodowych Targach Poznańskich otrzymuje I nagrodę w konkursie „Wzór roku” za garnitur szkieł użytkowych „Kinga” – szkło kryształowe, powlekane, szlifowane. „Kinga” jest odpowiedzią na nowe oczekiwania rynku – masywne walcowate formy i oryginalny element w postaci plastycznego mięsistego pierścienia stopy rozrzeźbionego głębokim klinowym szlifem. W 1977 roku na Ogólnopolskiej Wystawie Szkła Artystycznego i Użytkowego w Katowicach jury doceniło kolekcję jej szklanych rzeźb nagradzając ją złotym medalem w kategorii szkło artystyczne. W 1978 roku Barbara Urbańska-Miszczyk na zaproszenie z Tyler School of Art Temple University w Filadelfii wyjechała do Stanach Zjednoczonych. Zaprezentowana tam indywidualna wystawa podróżowała wraz z artystką przez kolejne dwa lata po salonach wystawienniczych Wschodniego Wybrzeża. Dzięki licznym szczęśliwym splotom okoliczności artystka miała także możliwość poznania środowiska amerykańskich twórców szkła, w tym wielu znakomitości związanych z ruchem „hot glass”, a gościny i wsparcia udzieliła jej Barbara Piasecka-Johnson wraz z mężem Johnym Sewardem Johnsonem, którzy podejmowali ją w swojej rezydencji Jasna Polana. W swoich rzeźbiarskich poszukiwaniach Barbara Urbańska-Miszczyk eksplorowała całą gamę możliwości plastycznych szklanej masy. Rozpoznawalnym elementem wielu jej form były ekspresyjne szklane wypustki wdzierające się do wnętrza formy jak w zestawach „Orionid” czy „Renimor”. W innych obiektach kształtowała szkło jak zwartą masę, która daje się plastycznie w dowolny sposób odkształcać. W autorskich technikach hutniczych realizowała też obeliski o gładko-chropowatej powierzchni czy wymyślne dowcipne wazony-twarze. Forma, kolor, struktura, faktura wszystkim tym elementom poświęcała swoją uwagę osiągając oryginalne i niekiedy nowatorskie efekty. Swoje formy ustawiała na wystawach w rozmaity sposób, często zmieniając kompozycje i układy, jakby wciąż szukając odpowiedniego dla nich kontekstu. Twórczość Barbary Urbańskiej-Miszczyk jako jednej z nielicznych kobiet artystek szkła dekad lat 60.-80. w Polsce pozostaje ważnym fragmentem bogatej historii polskiego szkła artystycznego II poł. XX wieku. Tekst: dr Barbara Banaś
Lokalizacja
ul. Sieradzka 8
Komentarze
Dołącz do wydarzenia (kliknij „Wezmę udział” powyżej), aby zobaczyć i dodać komentarze.